Μια πολιτική αλληγορία: δυο δούλοι, παραγκωνισμένοι από έναν τρίτο που έχει την εύνοια του κυρίου τους και τους κακομεταχειρίζεται, βρίσκουν έναν τέταρτο, χειρότερο, που αναμετριέται μαζί του, τον κερδίζει και τον αντικαθιστά στην καρδιά και την υπηρεσία του αφεντικού. 
Με τους Ιππείς που του φέρνουν το πρώτο βραβείο στα Λήναια, το 424 π.Χ., ο Αριστοφάνης στρέφεται κατά: του ισχυρότερου μετά τον θάνατο του Περικλή άνδρα των Αθηνών και αρχηγού της φιλοπόλεμης μερίδας, Κλέωνα, που παρουσιάζεται ως φαύλος και ποταπός δημαγωγός· του λαού που προσωποποιείται σ’ έναν ξεμωραμένο ευεπίφορο γέρο, τον Δήμο· των «ατελειών» του δημοκρατικού πολιτεύματος που επιτρέπουν την άνοδο στην εξουσία των πιο αισχρών υποκειμένων· της γενικευμένης διαφθοράς και ασυδοσίας. 
Το έργο που αφορμάται από την αντίληψη ότι "τον κακό πολιτικό τον διώχνεις μόνο μ' έναν χειρότερο", προσφέρεται σε δύο τουλάχιστον αναγνώσεις: η μία συμφωνεί με το γράμμα της κωμωδίας και δέχεται ότι ο χειρότερος μπορεί να βελτιώσει την άθλια κατάσταση (καθ’ υπόδειξή του, ο γερο-Δήμος ξανανιώνει μετά από βράσιμο)· η άλλη δυσπιστεί και υπογραμμίζει τον σαρκασμό —άρα την απελπισία— που ενέχει μια τέτοια απίθανη αναμόρφωση. Το γέλιο συναντά τον πυρήνα του, παρόμοιο μ’ εκείνον της τραγωδίας: την οντολογική αγωνία. Κι ο Αριστοφάνης δικαιώνεται ως μέγας ποιητής.