Κάθε τρίτη δεκαετία, κάθε αιώνα, κατά τους τέσσερεις τελευταίους αιώνες μετά την έκδοση του παρόντος έργου του Γκρότιους, παρατηρείται μια τάση απαξίωσης των θέσεών του, που ακολουθείται πάντοτε από μια πανηγυρική επαναφορά των ιδεών του. Πρόκειται για την Γκροτιανή Νέμεση της ανθρωπότητας, που μαθαίνει βαθμιαία, τις παγκόσμιες αρχές του δικαίου και της ειρήνης, μέσα από τις πολεμικές σφαγές και την αλληλοκαταστροφή. Δυστυχώς, η επιστροφή στον Γκρότιους γίνεται με αύξοντες όρους: μια όλο και μεγαλύτερη σφαγή, γίνεται πάντοτε η ευκαιρία για την ακόμα μεγαλύτερη εμβάθυνση στο παρόν έργο του και στις οικουμενικές και πανανθρώπινες αξίες του. Το παρόν δεύτερο βιβλίο, ασχολείται με το δίκαιο προσφυγής σε σύρραξη ή πόλεμο, το jus ad bellum. Ο Γκρότιους δεν περιορίζεται μόνο στις έννοιες του πολέμου, αλλά επεκτείνεται στην οριοθετημένη συζήτηση των μορφών βλάβης που θα μπορούσαν να δικαιολογήσουν τον πόλεμο. Εκείνο που θα εκπλήξει τους νομικούς και τους φιλοσόφους, είναι ότι τις εξετάζει σε συνδυασμό με όλη την νομική σκέψη. Η ευρύτητα της προοπτικής του, βασίζεται στο πρόγραμμά του, της αναμόρφωσης όλης της νομικής σκέψης με βάση το φυσικό δίκαιο, που βασίζεται στην ορθή λογική ικανότητα των ανθρώπων και των κοινωνιών τους. Στο παρόν πρώτο μέρος του δεύτερου βιβλίου, που περιλαμβάνει τα πρώτα 14 κεφάλαια, του δεύτερου βιβλίου του Δικαίου του Πολέμου και της Ειρήνης, αναλύονται έννοιες όπως  η ιδιοκτησία σε σχέση με τις αιτίες του πολέμου, η πρωταρχική συσσώρευση ιδιοκτησίας, όχι μόνο στα άτομα αλλά και στις πολιτικές κοινωνίες με επίκεντρο το έδαφος, τους ποταμούς και την θάλασσα. Το πρόβλημα της κοινωνικής εξουσίας, αναλύεται βάσει  της πρωταρχικής απόκτησης δικαιωμάτων επί προσώπων και εισάγει την ανάλυση της κυριαρχίας και της αλλοτρίωσής της. Κατόπιν, προχωρά στις υποσχέσεις, τα συμβόλαια και τους όρκους εκείνων που κατέχουν την κυρίαρχη εξουσία και που μέσω αυτών αποκτούν ή παραδίδουν κυριαρχία ή κυριαρχικά δικαιώματα. Υπάρχουν μόνο δύο προϋποθέσεις του jus ad bellum σε επίσημους δημόσιους πολέμους: τα εμπόλεμα μέρη πρέπει να είναι κυρίαρχα και η απόφασή τους να διεξάγουν πόλεμο πρέπει να δηλώνεται δημόσια. Χωρίς αυτές τις διατυπώσεις, ένας πόλεμος δεν μπορεί να έχει τις νομικές συνέπειες της επίσημης τελετουργίας, όπως ακριβώς χωρίς τις κατάλληλες διατυπώσεις, οι νόμιμες διαθήκες και οι γάμοι είναι κενοί νομικής ισχύος.